سوته دل

اثاث را در بحر

یکی‌ رساند به ساحل
......
دگر به طوفان داد

دو عاشق متشا به ،

سلوک را در عشق

یکی‌ رساند به وصل و

دگر به هجران داد

از زمانه بشو دلسرد که حقت اینست

هر چه گفتم مشو عاشق نشنیدی ، حالا

همچو پائیز بشو سرد که حقت اینست

دیدی آخر دم مردانه بجز لاف نبود

بکش از مردم نامرد ، که حقت اینست

مادرم وسعت دریای گذشت
پدرم ساحل زیبای لقاست
...
مادرم آئینه حجب و حیا
پدرم جلوه ایمان و رضاست

مادرم سنگ صبور دل ما
پدرم در همه حال کارگشاست

مادرم شهر امیداست و هنر
پدرم حاکم پیمان و وفاست

مادرم باغ خزان دیده دهر
پدرم برسرما مرغ هماست

مادرم موی سپید کرده زحزن
پدرم نقش همه خاطره هاست

مادرم کوه وقار است و کمال
پدرم چشمه جوشان عطاست

...مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم:
باشد برای روز مبادا!
اما
در صفحه‌های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می‌داند؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد!

¤¤¤

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها…

هر روز بی تو
روز مبادا است!

دکتر قیصر امین پور

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

امیر خسرو دهلوی